DSC05795

تسلیم

بهر بودن با تو من از دیگران زخم  زبان

خوردم و حاشا نکردم حیله ی دور  زمان

حاصلم از  بودنم  با   تو  همیشه  ساختن

شاد بودن در کنارت زار و گریان در نهان

هر گز از  بختم  ننالیدم  نکردم  ﺸ̗ﻜﻮه ای

عشق را با جان خریدم تسلیم  تقدیرم همان

من  در  این  دریای  توفانی ̗ بختم   ناخدا

در دل امواج  بودم  تا  رسید  آرام ̗  جان

رنج خوردم در نهان کردم صبوری آشکار

شادمان بودم عیان تنها  و بیزار از بیان

نغمه  رفتن سرودی  و  نماندی  در  برم

باورم شد  می رسد  ترکم  کنی از آشیان

آخر آمد روزهای بی کسی و رازهای ماندنی

با که گویم نیست محرم  جز خدای مهربان؟

8/6/93

سقوط

لیاقت

ما   لایق    زجریم    و   سزاور    بلائیم

کس نیست چنین مانده و درمانده که مائیم

در خانه ی جان  سایه وحشت چو نشاندیم

لب ها  همه  بستیم  و ﮔ ۥسستیم  و  جدائیم

شد  عادت  ما  عیب  خودی  را   نپذیریم

با  طعنه   زدن   بر  دگران  عیب   نمائیم

تسلیم  به   خودرایی خود  بوده  و هستیم

بی  عا طفه  ،  ﭙۥر دغدغه  از  کار  درآئیم

افسوس  که  از  منزلت   خویش   بدوریم

هیهات   برآن  قصه   و   افسانه   سرائیم

دیروز گذراندیم به تحصیل اباطیل و خرافات

امروز پرستنده  نوخواهی و لبریز  خطائیم

دائم  به   بیراهه  رویم   حاصل   ما   غم

چون  خیره سریم ، نادم  و محتاج  خدائیم

ایضا

ما   درس  محبت  ز   رفیقان    نگرفتیم

در   بستر  اصحاب   ریا    گام    نهادیم

چون صاحب تصمیم نه  برای دل خویشیم

وابسته   به  رفتار   و   مرام   دگرانیم

ما  میل  نداریم  چه  پیش  آید  و  باشد

امروز  بهر  سان   گذرد    طالب   آنیم

عمری  به   ویرانی   آبادی  و  عمران

با رای  غلط  عزم علط  در سر و کاریم

این قافله گمگشته در این دشت و بیابان

تا راه  نیابیم به ابد منتظر زجر و بلائیم

4/6/93

مونته نگرو

بردگی یا زندگی

بردگی    یعنی     قبول    مردن     آزادگی

تن  سپردن   در   ندامت   بودن  درماندگی

تو می دانی چه می خواهی زبانت بسته است

حق  آزادی   محالست   مانده  در  افتادگی

موش در سوراخ دیوار منزل و ماوا گرفت

گربه   دائم  بیقرار  ، آغوش طعمه زندگی

سگ نگهبانست عمری بهر صاحبخانه اش

گرگ  دنبال شکارست روز و شب بالندگی

آشیان  زاغ  در   روی   درختان  سایبان

لانه شاهین  کوهستان  خانه ی  زیبندگی

گر همی در خود بمانی ماندنت در خود شود

چون وصال  دوست جویی می رسد آزادگی

29/6/93

DSC02572

در بهار سفر مهین

شده  غم  خانهˏ  ما،  یارˏ وفادار سفر  کرد

آمده  فضل  بهار و  ﮔۥﻞˏ گلزار  سفر  کرد

گاه پرمهر چو مادر ،  گاه دلسوز مانند پدر

یارˏ همسایه  و  انسان  فداکار  سفر  کرد

عشق او فرصت غم را به دﻞˏ خسته نمی داد

چشم گریان ز فراقش  نیک  گفتار سفر کرد

در غریبی  ز  دیار و جبر  دوری  ز عزیزان

گله از درد  نمی کرد شاد وهوشیار سفر کرد

با کم و بیش زمانه راضی و  شاکر و عاشق

رخ به معبود کشید و یار وغمخوار سفر کرد

خانه روشن به صفایش محو خورشید وصالش

 همه جا حامی یاران،  مهدˏ انوار  سفر  کرد

به گل و گلشن و ﺒۥستان هر زمان پای گذارم

گویم ای باغ ، کجا ؟ آن  یار وفادار سفر کرد ؟

2/12/92

 

DSC02598

سوگ مهین 3

ازین دنیا دگر سیرم ، تو  رفتی  زار و دلگیرم

شدم آن مرغ شیدایی  بسویت  بال  و  پر گیرم

نخواهم زندگی  بی  تو  وجودم   ،عزتم ،از تو

تو بودی نغمه خوان بودم نماندی مرغ شبگیرم

بهار و شادیم از  تو زمستان و  غمم  بی   تو

چرا بی ما سفر کردی ؟ کنی  پیر و زمین  گیرم ؟

ترا  با  مهرورزی ها   بیاد  آرند   و  دلداری

بهر کس عشق ورزیدی کنون غربت کند پیرم

کنم من  نام  و  یادت  را، صفای دفتر   شعرم

بخوانم من  سرودت  را  ندای  رای و تدبیرم

1/11/92

 

آن شب نخوابیدم و تا صبح دعا می کردم

 

از خدا  با  غم  خود  ذکر  و ثنا می کردم

که ببینم رخ  زیبای  مهین  در  بستر

شده خندان  و سلامت  صفا می کردم

لیک  تقدیر  مرا  ملعبه  دست  گرفت

زان سبب ضد دعا من دعا  می کردم

در پاسخ به سوگ مهین عزیز به دکتر سودی گرامی

 

DSC02362

سوگ مهین 2

در سوگ  مهین  هرچه دل آزرده بگرییم.. کم نیست

از مهر رخش  مهر بجوئیم و بیابیم…کم نیست

در روز و شبی بار سفر بست و ازین غربت رفت

از غربت او زار و غریبانه بنالیم… کم نیست

آرام نمی شد  دل او تا  دل  یاران  نکند  شاد

آرام  نگیرد  دل  و  ناشاد  بمانیم.. کم نیست

از یاد نبردیم ووفایت چون روشنی روز عیانست

تابنده چو خورشیدˏ کریمانه بتابیم… کم نیست

آرامگهت   وادی   غربت   شد  و  آرام  گرفتی

گریان و پریشان و دل افسرده برآییم… کم نیست

داریم  به  درگاه  خدا  دست  به  آمرزش او را

تا صبح دعا هر چه بگوئیم و برآریم …کم نیست

 

30/10/92

DSC05535

مرغ سلیمان

از باده چشمانت سیراب شود جانم

از مستی این باده در رقص و خروشانم

 از روشنی رویت ﺑﺸﮔﻔۥت  ﮔۥۥ ﻞ جانم

بی گلشن رخسارت پژمرده  و نالانم

آهنگ کلام تو موسیقی باران است

بر لوح ̗ دلم جاری موزونم و خندانم

من خسته درون خویش بیزار از این عالم

روزی  که  نباشی  تو   مجنون  بیابانم

چشم ̗ دل من  ﭘۥر شد از نور نگاه تو

من جلوه ی این نورم آفتاب تابانم

جانا ز که آوردی این مستی جاویدان ؟

ساغر شده در دست  این  ساقی  مستانم!

من  عشق  ندانستم  ترا  دیدم  و  دانستم

از مرحمت عشقت سرمست و غزلخوانم

با من رفیقی و از طایفه ی رندان

زین  وحدت  جان افزا  دلداده  و  حیرانم

هر لحظه وجودت را چون جان  ببرم  گیرم

هر روز به پروازم  چون مرغ سلیمانم

                                       1/2/85

DSC03572

دوست

با دوست خوشم به زندگی دلشادم

از قید  زمان  و از مکان  آزادم

انگار  فراموش کنم  حال  خودم

در گوش کسی نمی رسد فریادم

باشی  و  منم   کنار  تو  آرامم

رفتی  و  منم  لیلی  بی  فرهادم

گاهی که خراب می کنم خانه ی دل

در چهره نشان نمی دهم ناشادم

با گوشه خنده غم ز دل می رانم

بر باد  نمی دهم که من  بر بادم

آرامش خود را به غمی نفروشم

از روز ازل هرآنچه گفت استادم

10/4/93

DSC03422

شاکر

زنده با یاد خدا تسلیم تقدیرم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

هزاران بار می خواهم خدا را

در ردیف آنچه می گویند باید بود !، باشم؟ ..نیستم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

نیکی و بد در وجودم ، شادی و غم  تار و پودم

گاه چون مرغی اسیرم در قفس ، فکر آزادی و پروازم

گاه چون شاهین آزاد بر فراز آسمان ها ، بام کوهستان باشد آشیانم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

 فکرم ، آزاد از تمنا ، سازگارم خوب یا بد با صفاتم

شادمانم در کنار دوستانم عشق باشد میزبانم

خوش به حالم که جز باری سبک از فطرتم چیزی ندارم 

 علم ، دانش ، تجربه  هرآنچه دارم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

اگر رنجور بیمارم ، به آن  دانا وآگاهم

نمی گویم کسی را من بد احوالم ، چنین و آنچنان هستم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

هوای محفل و مجلس ، سرای خود فریبی را سرای

خود نمی دانم

 ندارم هدیه ای ، آنرا

بیاویزم ،  ﮔˊل دیوار

 بنازم بر شایستگی یا نالایقی هایم

چه دنیای غریبی و چه احوالی که من دارم!؟

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

به بودن، آمدن،رفتن ، همیشه راضی و خوشحال

حضور هر دم و هر بازدم را هدیه دلدار می دانم

و بالاتر از آنرا من نمی فهمم ، نمی خواهم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

در میان دوستان با هر که همچو من غریب و بی کس و

از شور و ﺸˊﱢر افتاده و کمتر شاکی ، آزاد باشد.. آزاد باشم 

دور از دنیای وسواس و هوای خانه و شغل و مقامم

 آشنا با همسر و فرزند و فامیل ، دوستان و همدلانم .

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

عاشق دیدار با آن مخلصی هستم که وقتی

چشم در چشمش نهادم ، دیدم از عمق نگاهش ، همدمی هایم

 و می دانست ، پشیمانم  من از پوچی ̗  دانش و دانستگی هایم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

بر سر خاکش که رفتم ناله و شیون شنیدم .

یک سخن از داستان رفتگان هرگز ندیدم ..

این بساط دایر بی دست و پایی ،  وقت بودن چون غریبه وقت مردن اشک و گریه ، ناله از کردار هستی

با نگاه برآسمان و اختران ، مردمان و خویشتن را کوچک و مقهور دیدم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

به مهمانی گل، رفتم ، گشتم محو رخسارش

 شنیدم عمر کوتاهش .. چشیدم عطر زیبایش

به خود خندیدم و گفتم : نه زیبایی گل دارم نه شادابی نه عطر آن..در این گلزار دنبال چه می گردم نمی دانم ؟!

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

 به پایان می رسد دفتر و تن بر خاک می افتد

  جوار خاک ، تن را ناروا ، مهجور می بینم

به بغضی که همیشه در گلو  دارم

همینم ، بیشتر ، کمتر ز دلداری خبر دارم

 به درد خویش ناچارم به ضعف خویش آگاهم به این بازی تقدیرم ، تسلیمم ، حیرانم

شکر می گویم همین هستم که باید باشم و هستم!

 8/3/93

 

masule13930231 066

طارم به ماسوله

رفتن  از  طارم  مهیا   سوی  ماسوله  دل ̗ ما

جمع ̗ یاران شد فراهم  تا  رسید  آن  روز  زیبا

غرق ̗ شادی سینه ی ما  همچو قلب ̗ کودک پر شور وغوغا

می طپید  و  بی قرار از  فتح ̗ کوهستان و از گلزار و صحرا

می سپردیم  پای  خود را  در میان  صخره و  دیوار  سنگی

 راه گاه دشوار بود و گاه هموار چون رفیق ̗ همره و هم مونس ما

ما  به  میل ̗ جان  نوشیدیم ، آب ̗ سرد ̗ چشمه  ساران

در پناه گرمی خورشید خوابیدیم ، جان پناه و فرصت ̗ آرامش ما

ما  شنیدیم نغمه های  شاد ̗ بلبل  شعر  و موسیقی  باران را فراوان  

در کنار گرمی آتش نشستیم گرمی ̗ اش برکند خستگی را از تن ما

ما سراغ ̗ خواب خود را از نوای رود و کوهستان و صحرا می گرفتیم

خواب  ̗ خوش ما را به  رویا می رساند ، از شام و تا  صبح ̗ فردا

ما به  جنگل های ماسوله  رسیدیم ، شاد  و  خرم  چون  پرستو

همچو دلداری  که  می خواهد  ببیند ، صورت ̗ محبوب  خود  را

4/3/93