راه آبادی ایران اینهمه بلوا ندارد

کفر و دین در این ولایت معنی و مبنا ندارد

هر کسی تعبیر خود را بر سر آن می گذارد

زاهد  از مذهب  بنازد ملی از ملیت خویش

هر دو تا سر در گریبان این نزاع پایان ندارد

اصل دعوا چیز دیگر مردم و کشور فراموش

این جماعت را خدا هم پشت سر جا می گذارد

مردم و میهن بهانه است بهر ملیون و ملی

بوق و کرنای گذشته عاشق و شیدا ندارد

مذهبی از خود بگوید از صراط مستقیمش

در مسیر خود پرستی خویش را مومن شمارد

لاله و سنبل برویند در شکوفایی بوستان

در کویر و شوره زاران زنبق و ریحان ندارد

مردم و کشور نخواهند مدعی و ادعایش

راه آبادی  ایران  این  همه   بلوا  ندارد

۱۱/۱۲/۹۴

پندار، گفتار، کردار

دانش و  فلسفه ات  ،  هنر  و  دبدبه ات  در رفتار
نیست در شان و مقام
̗ هوشیار ، ارزشش بی مقدار
هجو  می گویی  و مردم به رفتار و کلامت  حیران
اندکی حوصله کن پیش از عمل و دید و شنود و گفتار
با خر لنگ حماقت به کجا می روی و درس عبرت نبری؟؟
عمر طی می شود از بی خردی  
، خود سری و ناهنجار
اگر از اینهمه خروار تکبر که با خود همه جا بفروشی
مشتی  از  ظرف  محبت   بدهی ، می شوی   مردمدار
اخم  واکن  ز رخسار و به لب  
̗ غنچه  خندان  بنشان
تا شوی خنده به لب ، مهر و محبت به  کنارت  بسیار
به  رقابت  به  نهایت  برسی   در  صف
̗  دولتمندی
آنچه  از کف  بدهی معرفت و عشق و نگردی  بیدار
این جهان واقعیتی است تلخ یا هست به شیرینی قند
هر دو در دست من و توست به پندار و گفتا رو نهایت کردار

۷/۱۲/۹۴

گل ̗ حسرت – گل ̗ سرخ

گل ̗ حسرت در حسرت  دیدار گل ̗ سرخ دو بار

در بهاران و خزان آید و باشد در انظار   بیدار

به   امید  رخ ̗  یار  در   فصل  بهاران   آید

فصل ̗ گل  دادن   دلدار    نباشد   به    بهار

شده افسانه چنین عاشق دیدار و ندیدن هر بار

رخ ̗ نا  دیده   نشد   مایه ̗   رنج ̗  دل  ̗ زار

در تموز چون گل سرخ درهرگذری می روید

می شود عطرافشان دشت و بستان چو بهار

گل حسرت ندارد تن پر طاقت و گرمای تموز

می رود  بار دگر آخر  پاییز  و بیاید  ببیند  دلدار

آمده فصل  خزان و گل ̗ حسرت  به  تمنای  نگار

نشد این عاشق و معشوق ببینند رخ هم را یکبار

۴/۱۱/۹۴

امنیت ایران

امنیت ایران

کمتر بزنیم  انگ  به  حکام  سیاست  که  چنین  است  و چنان است

زندان ̗ سیاه مردم  ̗  در بند به از زندگی و بودن در جنگ عیان است

بنگر شده ماتم زده غارت شده در شهر و دیارش افغان و عراقی

دیگر  نتوان  دید  به  همسایگی  ما  که  آباد شود خانه و باغی

مردان   و  زنان  خانه  به  دوش  در  به   در ̗ دشت  و بیابان

نه  خواب و  خوراکی  نه  فردای  نجاتی  شده وامانده و حیران

تا  چشم جهان کور شده  داعش آدمکش و جانی است به میدان

گردن  بزند  مرد  و زن  و کودک بی کس نه عذری نه پشیمان

ویران  شده  تا  سوریه  لبنان و عراق خاک  ̗ فلسطین به یغما

آخر به کجا می رسد این جرم و جنایت چنین رسم بشر گشته هیولا

اکنون اگر خانه ما کشور ایران که در امنیت و صلح و ثبات است

آرامش آن در گرو صبر و شکیبایی مردم به ایمان و نجات است

باید  در این  سلسله  جنبان سیاست  چنین معرکه گیران  جنایت

هوشیار بمانیم  و بگیریم ره مصلحت و صحبت یاری به  درایت

۲۹/۱۰/۹۴

طنز بحث سیاسی

طنز بحث سیاسی

جان هر کس دوست دارید ، بحث ̗  سیاسی  کم کنید

تا که مثل بی بی سی یا وی او ا  ناگهان قاطی  کنید

چون  شده  ورد  زبان  ما  سیاست  در هر مجلسی

گشته ایم  حیران  بحث  و مانده ایم   در  مفلسی

تو اگر عشقت به  دانایی است تا که تعریفت کنند

این جماعت ساعتی دیگر بخندند و تکذیبت  کنند

دوست داری جوک  بگو   با  طنزپردازان  نشین

محفلت را گرم کن با بذله گویی لودگی تنها نشین

سالها  بحث  سیاست  مغز  ما  سرویس کرد

در نهایت مغز پوکید ، هر که آن تدریس کرد

بحث می کردم من از مجریان کشوری  با   خارجی

او کمی خندید و گفت چیست شغلت ؟ آیا وکیل مجلسی ؟

گفتمش نه من نباشم یک وکیل و من به  کاری  دیگرم

گفت ای بابا! بیا بنشین  بگویم  من از دوست  دخترم

سالها  با من رفیق  و دوست بود آن دخترک

تا کسی پیدا شد و ؟ زودی پرید چون شاپرک

من کمی در خود فرورفتم ، گفتم خارجی ها را نگر!

بی خیال کشور و خورد و خوراک و شاه و رسوای دگر ؟

چون شدم قدری – کنف – گفتم نیارم – کم – از او

هی گشتم اینطرف – آنسو – نبود حرفی برای گفتگو

گفتمش  چونکه حرامست ما نداریم کاباره – دانسینگ  و پاپ

روز و شب در فکر بحثیم – خالی بندی – یا بگیر و یا بچاپ

گفت فهمیدم روالی که  تو گفتی هست  مربوط   در عصر حجر

تو سواری می دهی  با پشت خود ارباب و حاکم تا قیامت مثل خر

بعد از آن گفتم غلط کردم نگویم از سیاست پیش کس

من همان هستم که باشم هفت پشت ما را هست بس !

۱۶/۱۰/۹۴

سوریه

سوریه 

پنج   سال   چگونه  سوریه   ویران   شد

آن  کشور ̗  گل  چو خاک ̗  گورستان  شد

آواره شدند در کوچه و شهر مردم  ویلان

در خیمه و چادرها چون کولی و سرگردان

ویران شده با موشک هرشهر و ده واستان

 جاییکه نمی بینی ، عشق و شرف  ̗انسان

شاهان و سران  بستند  پیوند به  جنگیدن

تا کی سر پیمانند خون دیدن و جان کندن

این  عاقبت  جنگ  و ویرانی  و استکبار

در ظلمت  و بدبختی و آدم ﻜۥشی  و ادبار

۵/۱۰/۹۴

باشیم و نباشیم

باشیم و نباشیم

باشیم کنار هم و روزی که نباشیم

یک لحظه شد این بودن و باشیم و نباشیم

هر آن که فلک چرخ زنان بود و نبودیم

همواره چنین است ، چه باشیم و نباشیم

عمری که چنین کوته و بی ارزش و مقدار

در فکر چه هستیم و کجائیم ؟ چه باشیم و نباشیم

انگار نبودیم و جهان بود و نبودش

چیزی که ندانیم و نفهمیم ، چه باشیم و نباشیم

از ما هزاران بیایند و بمیرند شب و روز

چون برگ درخت گوشه دیوار ، چه باشیم و نباشیم

شاهان و بزرگان و گدایان و حیوان و گیاهان

درهم همه را چند خریدار؟ چه باشیم و نباشیم

منظومه و سیاره و خورشید و ستاره

با هم همه یکجا بچرخند و نچرخند ! چه باشیم و نباشیم

درک و عمل و فهم بشر ناقص و بی پایه و ناچیز

این چیز همان چیز بماند ، چه باشیم و نباشیم

دانایی او را هرگز ندانیم و نفهمیم ، نشناسیم

از روز ازل بوده و هستیم ، چه باشیم ونباشیم

۲۲/۹/۹۴

.

چرخ گردون

چرخ گردون

می سپردیم دل به مهر چرخ گردون سال ها

تا کجاها می رود فرجام نام و منصب و احوال ما

امتحان زندگی خوب و بدش برجان ما معلوم نیست

روزگاری در مقامی عاقبت در بستر تاریک گورستان ها

گر شوی دلشاد برقول و قرار آسمان

می ﻜˊﻨد از ریشه توفان خانه ها و کوچه و بازارها

گر بمانی در غم رنجوری و دلواپسی ها بیقرار

روزگارت می شود تیره تمام روزها و ماهها

چرخ گردون بر مراد ما نمی گردد دمی

شادمانی کم رسد ، غم می رسد خروارها

دوستی ها این زمان شالوده اش برعشق نیست

بی وفایی ، خود نمایی ، می کند  بیدادها

داشتم با خویشتن با درد جان  خلوت کنم

نیست بر بیماری ̗ دل ، چاره این رفتارها

۲۱/۹/۹۴

.

زنجان – آب بر ، ﻜ ۥﺭد آباد

زنجان – آب بر ، ﻜ ۥﺭد آباد

با دلی شاد ، سوی ̗ کرد آباد  رفتیم  با جمیع ̗ دوستان

کوه   بود   و  نغمه های    دلنواز ̗ مرغان  ̗   آسمان

هر کجا  تا  چشم  ما  می دید ،  نی زار و درختان انار

خوش  به  حال  ما  گذشت  و مست  و شاد  و  بیقرار

در   مسیر   جاری  رود ̗ خروشان  آفتاب ̗  صبحگاهی

می سرودیم   زندگی   با  عشق   را  خواهی   نخواهی

در کنار ساحل دریاچه کوچک نشستیم باصفا ساکت دمی

آنچنان  گویی  رهاییم  ما  به  پهلوی   نگار  و همدمی

باش    کرد آباد   ،   آباد    کوه   و  دشت ،  آسایشت

باز  می آئیم   کنارت   تا  بجوییم  از  تو آن ، آرامشت

۷/۹/۹۴.

از نفس بپرهیزی و تا عشق بر انگیزی

از نفس بپرهیزی و تا عشق بر انگیزی

با نفس نه  خوش باش  و نه  غمگین  فقط   شک  و گمان است 

چیزی   که   عیان   است    چه    حاجت    به    بیان      است

از   “خود”   هر  آن   دیدی   و  در  حافظه   تصویر   کشیدی

در  ذهن  تو  آن  خاطره  و نقش  بماند ،  قاضی   تو   آن  است

این  خاصیت  ذهن  غریزی  و  از  آن   نیست   مجرای   گریزی

زین مخزن لبریزهمان  درد  و  ورم محنت و غم  در فوران  است

آن    چیست  که  پیدا  و  نهان   ساکت  و   آرام   و   تو   غافل

 آن عشق  ̗ خدائیست که در ذات  تو بنشسته واو صاحب آن است

 از  نفس  بپرهیزی  و  تا  عشق   برانگیزی   و  آرام   بگیری

این   مرحمت  و  راه رهائیست  کان  ماهیت  جان  جهان  است

۱۵/۸/۹۴.