این ولایت

چه  بمانی  این  ولایت  چه  روی  دیار  بهتر

دل    جویای   فراغت     نشود   شادمان  تر

من  و  تو زاده  بیداد  و  گناهمان صبوریست

خوش به حال رفتگان باد رفته و ندیده خوشتر

دل  ما خراب و ویران  سر ما  بی سروسامان

با  کدام  ﭐب  باران  این زمین  ﺒˊر  شود   تر

کار بی  ارزش  و مقدار  مزد  بی  رنج  بهادار

با  چپوچی  و چپاول  می شوی  عزیز و مهتر

هر که چون فقیر گردید او اسیر دردورنج است

کرده اند  اجیر   ما  را   حاکمان   نیک   اختر

به کجای  این  ولایت  دل  خوش  می فروشند؟

هر چه ما  خرید  کردیم محنت و عذاب  بیشتر

دوستان نا توان و یک جهان دشمن هفت  خط

زده اند  به  ما  شبیخون  ﭐسمان  بدون  اختر

۳۰/۸/۹۲

.

دلقک و آدم

تو، ناطق فعالی ، در سر چه سخن داری؟

ساکت  شو و کمتر گو آرام شدن مشکل

دانی بسی علم و عمری  کلاس و درس

تو اول  این راهی  همگام  شدن  مشکل

باید  صبوری  کرد  آن  طفل درون بیدار

تا کی بشود هوشیار خوشنام شدن مشکل

با بال و پری چون برگ پروانه کند پرواز

بر خود نشود غره بر بام  شدن  مشکل

هر آنچه زبان گوید بی سنجش و پنداری

از کارگه نفس است الهام شدن  مشکل

شاید که به دل گیری این گفته رندان را

دلقک شدن  ﭐسان  و آدم  شدن مشکل

بر خیز به پا جان را بر خویش بکن جاری

تو نقطه  آغازی  فرجام  شدن  مشکل

این دفتر مشق ودرس ازعلم جهانداریست

هر گز  نکند  یاری گمنام  شدن  مشکل

تا  بنده  تحسین  و  زیبنده  به  آمالی

به به  به تو خواهند گفت پدرام شدن مشکل

۱۲/۸/۹۲

.

تو و من

عمریست غریبیم و اسیریم  و  گرفتار  تو و من

سرمستی ما رفت و شدیم آه  شرر بار  تو و من

بردند   و   خزیدند   و   نهادند    بهر     جا 

صد ملک و عمارت  به یغما، بدهکار تو و من؟

گویند  نباید ، ز  گلیمت  بنهی   پای   به  بیرون

بنگرشده سر کرده  طمعکار، نه  سزاوار تو و من

گویند نباید  بخوری  نان حرام  و  بکشی  بار  گناهی

راحت ببرند هرچه حرامست و حلالست ، بزه کار تو و من!

گویند  گناهست  دروغ  و  عمل  خواری و پستی است

گویند هر ﭐن مصلحت ﭐمیز دروغ  و گنهکار تو و من!

گویند به  ناحق  نباید  ببری  حرمت  حق دگران  را

گویی که حق  در خور آنهاست ، زیانکار  تو و من؟

هر روز  اسیریم  و هراسان  پی عاقبت  خویش

اینان ندارند هراسی وصبوریم به کردار تو و من

ﭐمیخته  نیکی و پلیدی  نبینی  دگر  نور  امیدی

سر منشاء آن چهره حیوانی انسان و ،میاندار تو و من

اینجا   همه   رنج   به   زیر   قدم   پای   پیاده   است

لیکن ندارد سواره خبر از  پای پیاده ، خدا یار تو و من

 اعمال نکوکار و گنهکار تو دانی و سیه کار چه داند

او   ناجی اعمال  بلا  نیست ،  خطا کار  تو و من

باور  نکنند  وضع  خرابست  و مردم   در   ﭐزار

صحبت  ز  ریا  باشد  و  غفلت ، زنهار  تو و من

۵/۸/۹۲

 

.

آغاز کن

 

دیروز و فردا را مگو این جستجوی ذهن را

این لحظه باش و حال را با جاودان آغاز کن

کمتر سخن از کین بگو از رنج آن بر خویشتن

رو در صفای ﭐشتی از  صالحان  ﭐغاز  کن

گر شاعری از شور گو آگاهی از محبوب گو

از خویشتن چیزی مگو از دوستان آغاز کن

رو در میا ن شهر ها در کوچه و بازارها

از کنج خود بیرون در ﭐ با مردمان ﭐغاز کن

رو در کنار  رودها  آنجا   قرار  کوهسار

شب را غنیمت دان بمان با اختران آغاز کن

فردا برای عاشقی  دور زمان معلوم نیست

دل را  سرای  ناز  کن از بی زمان آغاز کن

از دوستی ها دم نزن رو دشمنی را چاره کن

در قعر جان ها خانه کن از عاشقان آغاز کن

این جا خوشی آنجا خوشی هر جا که دل آنجا خوشست

سرچشمه اش در جان تو از بی مکان آغاز کن

در پیش گل از گل مگو او هست عیان بی کفتگو

رو خویشتن کن جستجو از گوش جان آغاز کن

رو  ساعتی با  دوستان آنجا  بهشت  همدلان

هر ساعتش چون بیکران از بیکران آغاز کن

۱۲/۷/۹۲

.

فقر و فلاکت زان من

سالار و سرور گشته ای فقر و فلاکت زان من

سلطان و مهتر گشته ای فقر و فلاکت زان من

………

از هر طرف فرماندهی صدها  نفر  فرمانبرت

چون ملک و ثروت برده ای فقر و فلاکت زان من

من صبح بهر روزیم تا عصر حسرت می خورم

تو مرغ و تیهو خورده ای فقر و فلاکت زان من

من از کجا تو از  کجا  پولت  ز  پارو می رود

ده بانک ثروت برده ای فقر و فلاکت زان من

ما بهر کار و مزرعه از علم و دانش بهره مند

تو دل به مدرک داده ای فقر و فلاکت زان من

ما از  برای  زندگی  به  سر  پناهی  قانع ایم

با باغ و ویلا فربه ای فقر و فلاکت زان من

ﭐخر کجای این دیار من با تو یکسان در صفیم

تو آب کوثر خورده ای ! فقر و فلاکت زان من

ما در میان دوستان با گفتگوی خود خوشیم

تو با شهان سر کرده ای فقر و فلاکت زان من

ما با لباس کهنه و یک کفش ساده دلخوشیم

تو عاشق مد گشته ای فقر و فلاکت زان من

قانون و دولت ظاهرا یکسان برای مردم است

شاید نظر کرده ای ؟  فقر و فلاکت زان من

…………….

تو از تبار ما  نه ای  بیگانه ای  بیگانه  ای

گرگ در لباس بره ای فقر و فلاکت زان من

من حربه ها خوردم ز تو از پای افتادم کنون

افعی مار خورده ای فقر و فلاکت  زان  من

۵/۶/۹۲

.

هستی تو در جان و تنم

من زنده از رخسار تو هستی تو در جان و تنم

دارم  سراغ  گل ز تو هستی تو در  جان و تنم

من در هوای بوستان شادم به بانک نغمه خوان

پروانه باشم  شمع ، تو هستی تو در جان و تنم

آموختی   از   عاشقی    دادی   دلی   شیدائیم

من لایق  الطاف  تو هستی تو در  جان و تنم

دیوانه بر من خندد و عاقل مرا حرمت  شکن

فرزانه  باشم رام تو هستی تو در جان و تنم

تا این نفس عطر ترا دارد و جان بخشد به من

دلبسته  انفاس  تو هستی تو در  جان و تنم

هر دم ترا  من شاهدم  در چهره  دلدار  خود

دلدار و هستیم  ز تو هستی تو در  جان و تنم

تا داده ای رخصت به من شد عادت دیرین من

تا زنده هستم وصل تو هستی تو در جان و تنم

۳۱/۵/۹۲

.

بهشت یا دوزخ

بازیگران   نابکار  برپای   کردند   فتنه ها

راندند هر سووصل راعشق از درون سینه ها

درهر  کجا  سر در گمی  نامطمئن  رفتارها

نا ﭐزموده فصل ها  مهجور مانده  وصل ها

نه دوستی معلوم بود نه دشمنی مغضوب بود

این سان گذشتند سالها  شاید بر ﭐید راز ها

تا پرده افتاد از قضا معلوم شد مقصود ها

هستند با ما  مردمی  کو  دشمن پیوند ها

این  اختلاف  ماندگار  یا  دشمنی  آشکار

شد عامل سرکوب ها بر ناکس و کس بارها

از این تقابل شد ضعیف نیروی جذب وآشتی

وابستگی ها   بیشتر   ﭐغاز  نا  هنجارها

امکان ندارد اتفاق  ما  بین پیوند و نفاق

هر کس مرید ایده اش مغلوب راه حل ها

امکان ندارد همرهی همبستگی با ایده ها

باید گذشت از اختلاف باید گزید پیمان ها

باری تعالی کی ؟ کجا؟ ما را عدوی هم نمود

این دشمنی یا دوستی پیدا شد از کردارها

تا روز محشر گر چنین افعال از ما سر زند

دنیا جهنم می شود هیزم کشش انسان ها

۲۴/۵/۹۲

.

دو بیتی

سفره مان  پر از خوراک و میوه  و  نور  ملک 

سینه مان دور  از ریا  و  حیله  و دوز و   کلک

سفره مان اکنون ز نان خالی جیب ها خالی ز پول 

آن عطا  از  دست  بدادیم  اینچنین خوردیم  کلک

دوستی هامان قدیما  نوش  در  گفتارها

دشمنی هامان  نهایت  نیش  در  رفتارها

دوستی اکنون نمایش مملو از نیرنگ ها

دشمنی اکنون کشاکش قطع اصل بنیادها

ترک خانه ترک میهن ترک عشق و  ترک  جان

گشته آمال کسان کو نا امید از دودمان و خانمان

اینچنین احوال ناهنجار در تاریخ کی باشد سراغ

آنچه می ماند عیان  داری بر آن  شرح  و بیان ؟

۱۸/۵/۹۲

.

عاشقی

 

عاشقی

ما  برای  مهرورزی عاشقی  را  یافتیم

بی قرار  یار  بودیم  خویشتن  را باختیم

مهرورزی   آفتاب   جلوه   رخسار   یار

در رسای مهر یار بر مشق عشق پرداختیم

صبحگاهان  منتظر  با هر  کرشمه دلبری

در  بهار  عاشقی با  عطر  دل برخاستیم

دل  مالامال  معشوق  چشم  لبریز  نگاه

همچو فرهاد بهر شیرین بر طبیعت تاختیم

هر  زمان  ما  برای فرصت دیدار  دوست

می گذشت و یار پنهان  با  غریبی  ساختیم

این چنین عاشق  نباشی کی لقا  را  بنگری

ما جز این سیر و سفر راهی دگر نشناختیم

عاشقی  جاریست در ما چون بهشتی پایدار

عشق بی  دلدار را  از  خود  مبرا  ساختیم

۵/۵/۹۲

.

استعمار

 

سالیانیست که ما نادم و وابسته به استعماریم

 نه صاحب سرمایه خویش و نه صنعت کاریم

ما را به کرات به صف معرکه بستن بکشانند

در جامعه مصرف گروی سنت و عادت داریم

در باورمان خصلت شایستگی گشت فراموش

در ساختن  بنجل  و معیوب   مهارت  داریم

گر  منزلت   جامعه   از   نظم   و نظام  است

ما خویش  زیان  دیده و فرسوده این  بازاریم

هر کس به رندی بکشد دست رفاقت به سر ما

هم ثروت ما را ببرد هم خانه به وی بسپاریم

  گراصل براینست ،  با هم و یک تن  باشیم

افسوس که  در  دام  من و تفرقه باور داریم

دنیا چو بنازد  به زیبندگی دانش و صنع اش

 ما  در  جهت  راندن  فرهیختگان   سالاریم

تردید  نداریم  به  واماندگی و بندگی خویش

با راندن فرزانه و عاقل  چه  در  سر داریم ؟

هرکس چو ببینیم بیدار بر عقل معاش است

 خوشحال  به  نابودی او چشم بر در داریم

تا که مغرور به اخلاق بد و کرده ی خویشیم

هر   کسی   مانع  ما   شد   از    او    بیزاریم

شاید ﭐخر برسد روز نجات و هنر و فلسفه ما

آنروز نخواهند بگویند که وامانده و یا ناچاریم

۲۷/۴/۹۲

 

.